Jos van Riemsdijk , beeldhouwster 1915 2005
Jos van Riemsdijk
Jos van Riemsdijk (Ukkel, 1915 - 2005) was beeldhouwster. Haar beeldhouwwerk, bestaande uit portretten, mens- en vooral dierfiguren, was figuratief.
Jos van Riemsdijk werd geboren in het Belgische Ukkel als oudste dochter van Gerrit van Riemsdijk en Catharina Ahr. Het gezin verhuisde in 1916 naar Den Haag, waar haar vader vertegenwoordiger was van de Nederlands-Indische Koffiehandel.
Jos van Riemsdijk wilde van jongs af aan beeldhouwster worden. Rond 1930 ging ze naar de Haagse Academie, maar moest stoppen toen haar vader zijn geld verloor na de beurskrach. Ze werkte vervolgens op het atelier van Corinne Franzén-Heslenfeld. Van Riemsdijk kon een beurs krijgen, maar werd in 1933 afgewezen voor de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam, omdat men vond dat ze te weinig kon tekenen. Een jaar later werd ze alsnog toegelaten tot de beeldhouwklas van Jan Bronner.
Toen ze het jaar daarop trouwde verliet ze de academie al omdat haar echtgenoot, J.C. Rab, niet achter haar beeldhouwersambities stond. Ze werkte daarom in het geheim bij een beeldhouwer in de buurt. Na het overlijden van haar zoontje in 1938 pakte Van Riemsdijk het beeldhouwen weer echt actief op. Haar dochter Maud, geboren in 1944, gebruikte zij vaak als model voor haar beelden. Na haar scheiding in 1953 hertrouwde ze in 1957 met kunstschilder Frans de Wit.
Na de Tweede Wereldoorlog brak ze door en kreeg ze opdrachten van verschillende gemeentes in het land. Ze had een voorkeur voor het maken van vrij werk en boetseerde graag in klei, maar werkte ook in hout, steen en brons. Haar werk is vooral figuratief. Ze werd bekend met speels gecomponeerde figuren en figuurgroepen, waarin ze probeerde het bijzondere van een bepaald moment vast te leggen. In de jaren vijftig had ze vooral bewondering voor de Italiaanse beeldhouwers Marino Marini en Metardo Rosso en ook het werk van Henri Moore sprak haar aan.
Ja, er is informatie bekend over de periode waarin Jos van Riemsdijk in Nijnsel leefde, hoewel de details enigszins beperkt zijn tot haar persoonlijke leven en artistieke activiteiten. Jos van Riemsdijk verhuisde in 1960, samen met haar echtgenoot Frans de Wit, naar een boerderij in Nijnsel, een klein dorp in Noord-Brabant, nabij Sint-Oedenrode en Son en Breugel. Dit markeert het begin van haar Nijnsel-periode, die duurde tot aan haar overlijden in 2005 (Frans overleed eerder, in 1981). Ze woonden op een kleine boerderij/atlier op de Wiite Bleek in Nijnsel
In Nijnsel leefden Jos en Frans een relatief teruggetrokken, maar creatief leven. De boerderij bood ruimte voor hun artistieke bezigheden: Jos werkte aan haar beeldhouwwerken, vaak in brons, steen of klei, terwijl Frans zich richtte op zijn schilderkunst. Deze periode wordt gekenmerkt door een voortzetting van haar figuratieve stijl, met sculpturen van mensen en dieren, zoals ze eerder in haar carrière had ontwikkeld. Haar werk bleef geworteld in de klassieke tradities waarin ze was opgeleid aan de Haagse Academie en de Rijksakademie in Amsterdam, met invloeden van kunstenaars als Marino Marini en Henry Moore.
Een specifiek werk uit deze tijd is "Nomadenvrouw uit Bachtiari, Perzië" (rond 1988), gemaakt in opdracht van Het Oosters Tapijthuis Con & Verdonck B.V. ter ere van hun 55-jarig jubileum. Dit bronzen beeld, dat een nomadenvrouw voorstelt met tapijten tijdens de jaarlijkse trek, toont haar vermogen om thematische opdrachten uit te voeren, zelfs later in haar carrière. Het origineel werd in brons gegoten, en er bestaan replica’s waarvan het materiaal minder duidelijk is (mogelijk gietklei of gips).
Hoewel Jos lid was van kunstenaarsverenigingen zoals Pulchri Studio en de Nederlandse Kring van Beeldhouwers, lijkt haar leven in Nijnsel minder gericht te zijn geweest op de Haagse kunstscene en meer op een rustiger, zelfstandig bestaan. Er zijn geen aanwijzingen dat ze in deze periode veel openbare opdrachten uitvoerde in Nijnsel zelf, zoals ze eerder deed in steden als Den Haag (bijvoorbeeld "Twee meisjes" aan de Stadhouderslaan). Haar werk uit deze tijd is vooral bekend via particuliere collecties of veilingen, zoals bij Kunstveiling.nl, waar sculpturen zoals "De Lampenmaakster" (Philips Eindhoven) opduiken.
Over haar dagelijkse leven in Nijnsel is weinig gedocumenteerd, maar het feit dat ze tot op hoge leeftijd actief bleef als kunstenaar – ze overleed in 2005 op 89-jarige leeftijd – suggereert dat Nijnsel een stabiele basis bood voor haar creatieve output. Haar dochter Maud, die vaak als model diende, wordt in verband met eerdere werken genoemd, maar het is onduidelijk of Maud in deze latere periode nog in Nijnsel betrokken was bij Jos’ werk.
Voor meer gedetailleerde inzichten over haar Nijnsel-periode zou je kunnen kijken naar lokale archieven in Sint-Oedenrode of Son en Breugel, of contact opnemen met het RKD (Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis), dat haar oeuvre documenteert. Haar tijd in Nijnsel lijkt vooral een fase van persoonlijke en artistieke continuïteit, weg van de schijnwerpers van de stadse kunstwereld.
Jos had een diepgaande interesse in dieren, wat vaak terug te zien was in haar werk. Dit kwam voort uit haar liefde voor de natuur en haar observaties van het gedrag van dieren. Haar persoonlijke ervaringen en observaties vormden een belangrijke inspiratiebron voor haar kunst.
Naast haar artistieke carrière was Jos van Riemsdijk ook betrokken bij diverse kunstenaarsgemeenschappen, waaronder Pulchri Studio in Den Haag en de Nederlandse Kring van Beeldhouwers. Deze betrokkenheid hielp haar om verbonden te blijven met andere kunstenaars en op de hoogte te blijven van de nieuwste ontwikkelingen in de kunstwereld.
Hoewel haar werk en betrokkenheid bij de kunstgemeenschap een groot deel van haar leven in beslag nam, was Jos van Riemsdijk ook bekend om haar warme persoonlijkheid en toewijding aan haar vak. Haar nalatenschap leeft voort in de vele beelden en kunstwerken die ze heeft gecreëerd.
Van Riemsdijk won twee keer de materiaalprijs verbonden aan de Jacob Marisprijs en de tweede Jacob Hartogprijs.
Zwartevrouw door Jos van Riemsdijk, 2005
Jos van Riemsdijk werd bekend met speels gecomponeerde figuren en figuurgroepen, waarin ze probeerde het bijzondere van een bepaald moment vast te leggen. Eenonderwerp van uitbeelding was de Afrikaansevrouw. In Alphen aan de Rijnstaat haar beeld de 'Masai vrouw' uit 1988. In het beeldenpark Havixhorst staat het beeld waaraan zij een week voordat ze stierf nog werkte.
Bron: Jos van Riemsdijk
Jos van Riemsdijk
Jos van Riemsdijk (Ukkel, 1915 - 2005) was beeldhouwster. Haar beeldhouwwerk, bestaande uit portretten, mens- en vooral dierfiguren, was figuratief.
Jos van Riemsdijk werd geboren in het Belgische Ukkel als oudste dochter van Gerrit van Riemsdijk en Catharina Ahr. Het gezin verhuisde in 1916 naar Den Haag, waar haar vader vertegenwoordiger was van de Nederlands-Indische Koffiehandel.
Jos van Riemsdijk wilde van jongs af aan beeldhouwster worden. Rond 1930 ging ze naar de Haagse Academie, maar moest stoppen toen haar vader zijn geld verloor na de beurskrach. Ze werkte vervolgens op het atelier van Corinne Franzén-Heslenfeld. Van Riemsdijk kon een beurs krijgen, maar werd in 1933 afgewezen voor de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam, omdat men vond dat ze te weinig kon tekenen. Een jaar later werd ze alsnog toegelaten tot de beeldhouwklas van Jan Bronner.
Toen ze het jaar daarop trouwde verliet ze de academie al omdat haar echtgenoot, J.C. Rab, niet achter haar beeldhouwersambities stond. Ze werkte daarom in het geheim bij een beeldhouwer in de buurt. Na het overlijden van haar zoontje in 1938 pakte Van Riemsdijk het beeldhouwen weer echt actief op. Haar dochter Maud, geboren in 1944, gebruikte zij vaak als model voor haar beelden. Na haar scheiding in 1953 hertrouwde ze in 1957 met kunstschilder Frans de Wit.
Na de Tweede Wereldoorlog brak ze door en kreeg ze opdrachten van verschillende gemeentes in het land. Ze had een voorkeur voor het maken van vrij werk en boetseerde graag in klei, maar werkte ook in hout, steen en brons. Haar werk is vooral figuratief. Ze werd bekend met speels gecomponeerde figuren en figuurgroepen, waarin ze probeerde het bijzondere van een bepaald moment vast te leggen. In de jaren vijftig had ze vooral bewondering voor de Italiaanse beeldhouwers Marino Marini en Metardo Rosso en ook het werk van Henri Moore sprak haar aan.
Ja, er is informatie bekend over de periode waarin Jos van Riemsdijk in Nijnsel leefde, hoewel de details enigszins beperkt zijn tot haar persoonlijke leven en artistieke activiteiten. Jos van Riemsdijk verhuisde in 1960, samen met haar echtgenoot Frans de Wit, naar een boerderij in Nijnsel, een klein dorp in Noord-Brabant, nabij Sint-Oedenrode en Son en Breugel. Dit markeert het begin van haar Nijnsel-periode, die duurde tot aan haar overlijden in 2005 (Frans overleed eerder, in 1981). Ze woonden op een kleine boerderij/atlier op de Wiite Bleek in Nijnsel
In Nijnsel leefden Jos en Frans een relatief teruggetrokken, maar creatief leven. De boerderij bood ruimte voor hun artistieke bezigheden: Jos werkte aan haar beeldhouwwerken, vaak in brons, steen of klei, terwijl Frans zich richtte op zijn schilderkunst. Deze periode wordt gekenmerkt door een voortzetting van haar figuratieve stijl, met sculpturen van mensen en dieren, zoals ze eerder in haar carrière had ontwikkeld. Haar werk bleef geworteld in de klassieke tradities waarin ze was opgeleid aan de Haagse Academie en de Rijksakademie in Amsterdam, met invloeden van kunstenaars als Marino Marini en Henry Moore.
Een specifiek werk uit deze tijd is "Nomadenvrouw uit Bachtiari, Perzië" (rond 1988), gemaakt in opdracht van Het Oosters Tapijthuis Con & Verdonck B.V. ter ere van hun 55-jarig jubileum. Dit bronzen beeld, dat een nomadenvrouw voorstelt met tapijten tijdens de jaarlijkse trek, toont haar vermogen om thematische opdrachten uit te voeren, zelfs later in haar carrière. Het origineel werd in brons gegoten, en er bestaan replica’s waarvan het materiaal minder duidelijk is (mogelijk gietklei of gips).
Hoewel Jos lid was van kunstenaarsverenigingen zoals Pulchri Studio en de Nederlandse Kring van Beeldhouwers, lijkt haar leven in Nijnsel minder gericht te zijn geweest op de Haagse kunstscene en meer op een rustiger, zelfstandig bestaan. Er zijn geen aanwijzingen dat ze in deze periode veel openbare opdrachten uitvoerde in Nijnsel zelf, zoals ze eerder deed in steden als Den Haag (bijvoorbeeld "Twee meisjes" aan de Stadhouderslaan). Haar werk uit deze tijd is vooral bekend via particuliere collecties of veilingen, zoals bij Kunstveiling.nl, waar sculpturen zoals "De Lampenmaakster" (Philips Eindhoven) opduiken.
Over haar dagelijkse leven in Nijnsel is weinig gedocumenteerd, maar het feit dat ze tot op hoge leeftijd actief bleef als kunstenaar – ze overleed in 2005 op 89-jarige leeftijd – suggereert dat Nijnsel een stabiele basis bood voor haar creatieve output. Haar dochter Maud, die vaak als model diende, wordt in verband met eerdere werken genoemd, maar het is onduidelijk of Maud in deze latere periode nog in Nijnsel betrokken was bij Jos’ werk.
Voor meer gedetailleerde inzichten over haar Nijnsel-periode zou je kunnen kijken naar lokale archieven in Sint-Oedenrode of Son en Breugel, of contact opnemen met het RKD (Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis), dat haar oeuvre documenteert. Haar tijd in Nijnsel lijkt vooral een fase van persoonlijke en artistieke continuïteit, weg van de schijnwerpers van de stadse kunstwereld.
Jos had een diepgaande interesse in dieren, wat vaak terug te zien was in haar werk. Dit kwam voort uit haar liefde voor de natuur en haar observaties van het gedrag van dieren. Haar persoonlijke ervaringen en observaties vormden een belangrijke inspiratiebron voor haar kunst.
Naast haar artistieke carrière was Jos van Riemsdijk ook betrokken bij diverse kunstenaarsgemeenschappen, waaronder Pulchri Studio in Den Haag en de Nederlandse Kring van Beeldhouwers. Deze betrokkenheid hielp haar om verbonden te blijven met andere kunstenaars en op de hoogte te blijven van de nieuwste ontwikkelingen in de kunstwereld.
Hoewel haar werk en betrokkenheid bij de kunstgemeenschap een groot deel van haar leven in beslag nam, was Jos van Riemsdijk ook bekend om haar warme persoonlijkheid en toewijding aan haar vak. Haar nalatenschap leeft voort in de vele beelden en kunstwerken die ze heeft gecreëerd.
Van Riemsdijk won twee keer de materiaalprijs verbonden aan de Jacob Marisprijs en de tweede Jacob Hartogprijs.
Zwartevrouw door Jos van Riemsdijk, 2005
Jos van Riemsdijk werd bekend met speels gecomponeerde figuren en figuurgroepen, waarin ze probeerde het bijzondere van een bepaald moment vast te leggen. Eenonderwerp van uitbeelding was de Afrikaansevrouw. In Alphen aan de Rijnstaat haar beeld de 'Masai vrouw' uit 1988. In het beeldenpark Havixhorst staat het beeld waaraan zij een week voordat ze stierf nog werkte.
Bron: Jos van Riemsdijk
Jos van Riemsdijk
Jos van Riemsdijk (Ukkel, 1915 - 2005) was beeldhouwster. Haar beeldhouwwerk, bestaande uit portretten, mens- en vooral dierfiguren, was figuratief.
Jos van Riemsdijk werd geboren in het Belgische Ukkel als oudste dochter van Gerrit van Riemsdijk en Catharina Ahr. Het gezin verhuisde in 1916 naar Den Haag, waar haar vader vertegenwoordiger was van de Nederlands-Indische Koffiehandel.
Jos van Riemsdijk wilde van jongs af aan beeldhouwster worden. Rond 1930 ging ze naar de Haagse Academie, maar moest stoppen toen haar vader zijn geld verloor na de beurskrach. Ze werkte vervolgens op het atelier van Corinne Franzén-Heslenfeld. Van Riemsdijk kon een beurs krijgen, maar werd in 1933 afgewezen voor de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam, omdat men vond dat ze te weinig kon tekenen. Een jaar later werd ze alsnog toegelaten tot de beeldhouwklas van Jan Bronner.
Toen ze het jaar daarop trouwde verliet ze de academie al omdat haar echtgenoot, J.C. Rab, niet achter haar beeldhouwersambities stond. Ze werkte daarom in het geheim bij een beeldhouwer in de buurt. Na het overlijden van haar zoontje in 1938 pakte Van Riemsdijk het beeldhouwen weer echt actief op. Haar dochter Maud, geboren in 1944, gebruikte zij vaak als model voor haar beelden. Na haar scheiding in 1953 hertrouwde ze in 1957 met kunstschilder Frans de Wit.
Na de Tweede Wereldoorlog brak ze door en kreeg ze opdrachten van verschillende gemeentes in het land. Ze had een voorkeur voor het maken van vrij werk en boetseerde graag in klei, maar werkte ook in hout, steen en brons. Haar werk is vooral figuratief. Ze werd bekend met speels gecomponeerde figuren en figuurgroepen, waarin ze probeerde het bijzondere van een bepaald moment vast te leggen. In de jaren vijftig had ze vooral bewondering voor de Italiaanse beeldhouwers Marino Marini en Metardo Rosso en ook het werk van Henri Moore sprak haar aan.
Ja, er is informatie bekend over de periode waarin Jos van Riemsdijk in Nijnsel leefde, hoewel de details enigszins beperkt zijn tot haar persoonlijke leven en artistieke activiteiten. Jos van Riemsdijk verhuisde in 1960, samen met haar echtgenoot Frans de Wit, naar een boerderij in Nijnsel, een klein dorp in Noord-Brabant, nabij Sint-Oedenrode en Son en Breugel. Dit markeert het begin van haar Nijnsel-periode, die duurde tot aan haar overlijden in 2005 (Frans overleed eerder, in 1981). Ze woonden op een kleine boerderij/atlier op de Wiite Bleek in Nijnsel
In Nijnsel leefden Jos en Frans een relatief teruggetrokken, maar creatief leven. De boerderij bood ruimte voor hun artistieke bezigheden: Jos werkte aan haar beeldhouwwerken, vaak in brons, steen of klei, terwijl Frans zich richtte op zijn schilderkunst. Deze periode wordt gekenmerkt door een voortzetting van haar figuratieve stijl, met sculpturen van mensen en dieren, zoals ze eerder in haar carrière had ontwikkeld. Haar werk bleef geworteld in de klassieke tradities waarin ze was opgeleid aan de Haagse Academie en de Rijksakademie in Amsterdam, met invloeden van kunstenaars als Marino Marini en Henry Moore.
Een specifiek werk uit deze tijd is "Nomadenvrouw uit Bachtiari, Perzië" (rond 1988), gemaakt in opdracht van Het Oosters Tapijthuis Con & Verdonck B.V. ter ere van hun 55-jarig jubileum. Dit bronzen beeld, dat een nomadenvrouw voorstelt met tapijten tijdens de jaarlijkse trek, toont haar vermogen om thematische opdrachten uit te voeren, zelfs later in haar carrière. Het origineel werd in brons gegoten, en er bestaan replica’s waarvan het materiaal minder duidelijk is (mogelijk gietklei of gips).
Hoewel Jos lid was van kunstenaarsverenigingen zoals Pulchri Studio en de Nederlandse Kring van Beeldhouwers, lijkt haar leven in Nijnsel minder gericht te zijn geweest op de Haagse kunstscene en meer op een rustiger, zelfstandig bestaan. Er zijn geen aanwijzingen dat ze in deze periode veel openbare opdrachten uitvoerde in Nijnsel zelf, zoals ze eerder deed in steden als Den Haag (bijvoorbeeld "Twee meisjes" aan de Stadhouderslaan). Haar werk uit deze tijd is vooral bekend via particuliere collecties of veilingen, zoals bij Kunstveiling.nl, waar sculpturen zoals "De Lampenmaakster" (Philips Eindhoven) opduiken.
Over haar dagelijkse leven in Nijnsel is weinig gedocumenteerd, maar het feit dat ze tot op hoge leeftijd actief bleef als kunstenaar – ze overleed in 2005 op 89-jarige leeftijd – suggereert dat Nijnsel een stabiele basis bood voor haar creatieve output. Haar dochter Maud, die vaak als model diende, wordt in verband met eerdere werken genoemd, maar het is onduidelijk of Maud in deze latere periode nog in Nijnsel betrokken was bij Jos’ werk.
Voor meer gedetailleerde inzichten over haar Nijnsel-periode zou je kunnen kijken naar lokale archieven in Sint-Oedenrode of Son en Breugel, of contact opnemen met het RKD (Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis), dat haar oeuvre documenteert. Haar tijd in Nijnsel lijkt vooral een fase van persoonlijke en artistieke continuïteit, weg van de schijnwerpers van de stadse kunstwereld.
Jos had een diepgaande interesse in dieren, wat vaak terug te zien was in haar werk. Dit kwam voort uit haar liefde voor de natuur en haar observaties van het gedrag van dieren. Haar persoonlijke ervaringen en observaties vormden een belangrijke inspiratiebron voor haar kunst.
Naast haar artistieke carrière was Jos van Riemsdijk ook betrokken bij diverse kunstenaarsgemeenschappen, waaronder Pulchri Studio in Den Haag en de Nederlandse Kring van Beeldhouwers. Deze betrokkenheid hielp haar om verbonden te blijven met andere kunstenaars en op de hoogte te blijven van de nieuwste ontwikkelingen in de kunstwereld.
Hoewel haar werk en betrokkenheid bij de kunstgemeenschap een groot deel van haar leven in beslag nam, was Jos van Riemsdijk ook bekend om haar warme persoonlijkheid en toewijding aan haar vak. Haar nalatenschap leeft voort in de vele beelden en kunstwerken die ze heeft gecreëerd.
Van Riemsdijk won twee keer de materiaalprijs verbonden aan de Jacob Marisprijs en de tweede Jacob Hartogprijs.
Zwartevrouw door Jos van Riemsdijk, 2005
Jos van Riemsdijk werd bekend met speels gecomponeerde figuren en figuurgroepen, waarin ze probeerde het bijzondere van een bepaald moment vast te leggen. Eenonderwerp van uitbeelding was de Afrikaansevrouw. In Alphen aan de Rijnstaat haar beeld de 'Masai vrouw' uit 1988. In het beeldenpark Havixhorst staat het beeld waaraan zij een week voordat ze stierf nog werkte.
Bron: Jos van Riemsdijk